انتهای کوچه بن بست نشسته ام روی جدول جلوی خانه قبلی حامد اینها. پیاده بلند شده بودم بروم دم در خانه شان، ولی بین راه رفتم توی فکر و راه را اشتباه آمدم. خسته ام و ساعت یک ونیم ظهر است و لذت بخش است توی این موقع سال بنشینی زیر آفتاب و خودت را مورد تفکر قرار بدهی (فکر کنی)... باد می آید تا ته کوچه و یک دور می زند و می رود پی کارش، ولی انگار فراموش می کند همراهانش، این آشغال ها را با خودش ببرد.

صدای خش خش یکی از این پوست پفک ها اعصابم را به هم می ریزد و فکرم را مخدوش می کند. نگاهم را از زمین می کَنم و به طرف صدا می برم و قصه شروع می شود.

باد که می آید دور بزند و برود، این آشغالهای وا مانده را آزار می دهد. بعضی هاشان را می برد و می چسباند به در و دیوار، بعضی هاشان را بلند میکند و امید وارشان می کند که می بردشان، ولی دوباره قالشان می گذارد، با بعضی ها هم مثل همین پوست پفک، دست به یقه می شود.

هر بار که باد می خواهد برگردد و شرش را کم کند، این پوست پفک قصه ما جلودارش می شود و راه را می بندد جلویش، ولی باد پرتش می کند. بعضی وقتها بیشتر دوام می آورد و چند ثانیه ای جلوی باد ایستادگی می کند و تنش به زمین ساییده می شود ولی باز هم شکست می خورد، اما نمی خواهد کم بیاورد و مثل بقیه آشغالها، کف کوچه بن بست یا روی نرده پنجره ها یا دیوار های زبر آجری، بشود مأوایش تا سوفورها بیایند و ببرند و بسوزانندش. می خواهد بجنگد. می داند که باید بر موج عظیم باد غالب آید و رامش کند تا باد او را ببرد به هرجا که خود پوست پفک می خواهد.

باز باد دیگری می آید و می رود و پوست پفک را آش و لاش با قی می گذارد و می رود. چندین و چند بار تلاش کردن جواب نمی دهد تا اینکه دیدم دیگر پوست پفک کاری نمی کند. فکر کردم مأیوس شده، چون چند بار باد آمد و رفت ولی قهرمان ما جلودارش نشد. ولی اشتباه می کردم. باد دیگری که از قبلی ها انگار بزرگتر بود وارد کوچه شد. پوست پفک هم خودش را چسباند به یکی از «دورباش»های باد و خودش را کشاند تا جلوی پای من و گیر کرد به یک ریگ که کف کوچه خوابیده بود. باد آمد که پرتش کند ولی نتوانست. قهرمان ما محکم ریگ کف کوچه را چسبیده بود. باد که دید دارد کم می آورد رفت توی پوست پفک تا پرش کند و از جا بکندش. اینجا من متوجه نقشه پوست پفک شده بودم. می خواست خودش را پر کند از باد و با باد درونش پرواز کند و برود. وقتی کاملا پر شد دستش را از ریگ رها کرد و از زمین کنده شد و رفت توی آسمان و چند چرخ دور خودش زد و آمد و چسبید به نرده در خانه حامد اینها. ..نتوانست باد درونش را کنترل کند. شکست خورد. دیگر نای هیچ کاری را نداشت. نمی خواست بجنگد دیگر. کم آورده بود. ولی این بار این باد بود که ول کن نبود. چند بار که آمد و رفت، قهرمان ما را از دست گیره در کند و انداخت کف کوچه. من را بگویی، سخت منتظر بودم که کاری بکند، ولی انگار نه انگار. من هم نا امید شدم و بلند شدم که بروم پی کارم که دیدم جنبید. دوباره نشستم. این بار با بادهایی که می آمدند و می رفتند گلاویز نمی شد. فقط کمی خودش را به آنها می چسباند تا دوباره به همان ریگ کف کوچه برسد. رفت تا رسید و دستش را به ریگ کف کوچه بند کرد.

باد دیگری وارد کوچه شد....«دورباش»ها نتوانستند پوست پفک را دور کنند تا خود باد رسید....دستش را محکم به ریگ گرفته بود..باد دوباره رفت توی پوست پفک....پوست پفک تا پر شد، ریگ را رها کرد و از زمین کنده شد و به آسمان رفت....همین طور آن بالا دور خودش چرخ می زد. من هم عین دیوانه ها نشسته بودم و نگاهش می کردم تا اینکه باد دیگری آمد و همین که کوچه را دور زد و خواست برود، پوست پفک آمد پایین و نشست رویش و رفت....رفت.....رفت تا از کوچه خارج شد.

نتیجه اخلاقی: ...چی توز طعم خوش لظه ها