"خدا بیامرزه کسی رو که بسکتبال رو اختراع کرد "

این جمله همیشه سر زبان پدر بزرگ بود. از وقتی چشم باز کردیم یک توپ نارنجی دیدیم که مدام بالا و پایین می پرید . ما هم مبتلا شدیم و همان طور بالا و پایین می پریدیم . همسایه ها از دست ما دیوانه شده بودند . حیوانات هم آسایش نداشتند . با تلاش بسیار برای گربه های بالای دیوار تله می گذاشتیم و وقتی آنها ( آن ها ) را می گرفتیم از راه دور توی سطل زباله پرتاب می کردیم.

وقتی که در مدرسه بدون اشکال بیست توپ داخل سبد انداختم کولاک شد . معلم ورزش ما از این که یک نابغه ی بسکتبال پیدا کرده بود قالب تهی کرد . هنگام تشیع جنازه ی او من با خود عهد کردم که دیگر دست به توپ نزنم و فقط هر از گاهی با گربه ها بازی کنم .

19 ساله بودم که جنگ شروع شد . آن زمان دینامیت تازه اختراع شده بود ( خودم می دانم که دینامیت قبل از بسکتبال اختراع شده ... گیر ندهید ) . من هم مانند یک جوان غیور حس مسئولیت می کردم که از کشور عزیزم دفاع کنم ( آخه کجای دنیا همچین گربه های ملوسی داره؟) .

وقتی شهر ما را محاصره کردند همه ی مردم فرار کردند .سپس شهر تسخیر شد .  البته من از مردم نبودم . من ابر قهرمان آنها بودم . سی چهل تا دینامیت برداشتم و به سمت دشمن شروع کردم به دویدن و در هر ثانیه ده تا دینامیت پرتاب می کردم . نتیجه این شد که جنگ در هفت ثانیه تمام شد( با احتساب زمان سوختن فیتیله ها ). پیش چشمم ساختمان های شهر را می دیدم که مثل گربه هایم به هوا می رفتند .

بعد از آن قرار شد من وزیر جنگ شوم . آنقدر مدال به لباسم آویزان کرده بودند که وزنم از یک تانک بیشتر شده بود(یک بار که پل نیروگاه زیر وزن مدال ها شکست ). معروف شده بودم به کپه ی مدال . یعد ها مدال هایم را ذوب کردم و از فلز آنها برای ساختن برج ایفل استفاده کردم . برج ایفل را به این منظور ساخته بودم که امتحان کنم گربه ها را تا کجا می توانم پرتاب کنم . اما حسودان و تنگ نظران نگذاشتند که به زندگی آرامم ادامه دهم . این سیاسیون لعنتی به من به عنوان سلاح کشتار جنگی نگاه می کردند . من هم از کشور عزیزم فرار کردم و با لباس مبدل به هند رفتم . بعد شروع کردم به پرتاب فیل .

آمریکایی های لعنتی به من نامه فرستادند که برایشان بمب اتم پرتاب کنم . البته من مخالفت کردم .برای نشان دادن حسن ظنم به آنها  دو سه تا فیل به طرف کاخ سفید پرتاب کردم (از کلکته ی هند) . متاسفانه آخرین آنها یک مقدار سنگین بود و درست افتاد وسط اقیانوس آرام و یک تسونامی عظیم ایجاد کرد ( در آن لحظه به خود گفتم که ای کاش بمب اتم را پرتاب می کردم ).عبرت بگیرید که  در هنگام خشم هیچ کاری نکنید . من در آن لحظه تصمیم گرفتم که دیگر هیچ چیز را پرتاب نکنم . به قم آمدم و تا آخر عمر به خوبی و خوشی زندگی کردم . گاهی هم به 17 شهریور می رفتم و با بچه ها بسکت می زدم ( عهدم را شکستم . به همین راحتی ) .

 استاد یوگا ( نیم ساعت از عمر عزیزم را روی این داستان گذاشتم .)