بسم الله الرحمن الرحیم

دوستان عزیز و همکلاسان سابق کلاس 21 دبیرستان صدوق

سلام علیکم

از آنجا که نه تنها بنده ، بلکه تمامی غریبه هایی که به این ویلاگ سر میزنند متوجه فضای سرد و ساکت و سنگین این محیط مجازی شده اند ، و از آنجا که سکوت چند ماهه ی اخیر بنده نه تنها نتیجه ای در برنداشت ، بلکه رابطه ی دوستی مان را دو صد چندان کم رنگ تر و بی فروغ تر کرد ، وظیفه ی خود دانستم که در نامه ای سرگشاده به تذکر نکاتی بپردازم که شاید از نظر بقیه ی دوستان مخفی مانده باشد یا آن ها جرئت یا مجال مطرح کردنش را نداشته باشند.

قطعا همه به یاد دارند این ویلاگ با چه هدفی تاسیس شد. و شاید برای خیلی از کسانی که تازه به این مکان منجمد سر میزنند مایه ی تعجب باشد که این مرداب گس مسموم و لانه ی پر از تخم سوسک ، روزگاری چشمه ی زلال و شفافی بود که فرشتگان دوستی در فضای حریر مانند و معطرش میخرامیدند.

روزگاری که شید  ، هخامنشی  ، 21 قدیس ، بابا لنگ دراز ، کیوون ، 1984 و ... از دل و جان در آن مینوشتند.فقط برای اینکه این ارتباط مقدس دوستی را زنده نگه دارند. ولی بعد چه شد ؟ بعد به چه علت به نوشتن ادامه دادند ؟ بله درست حدث زدید ، حوادثی در راه بود . کنکور بود و ملالت های آن و یاس و افسردگی ترم اول دانشگاه . روی سخنم با دوستان سابق و غریبه های حال است، آیا بعدها جز به دلیل پشت کنکور معطل شدنتان و یا سختی ترم اول و مرارت ایام عصر خوابگاهتان مینوشتید ؟ اگر جواب منفی است ، پس از خودتان دفاع کنید و بگویید چرا الان همه یکباره سکوت کرده اید و یا ناپدید شده اید ؟ چرا ما که این همه به هم نزدیک شدیم و خودمان را برای یکدیگر خالص کردیم به یک باره ور پریدیم ؟ آن آمار 200 مراجعه کننده در روز کجا و این آمار کجا ؟ آن نظرات پر احساس کجا و این نظرات کجا ؟ آن پست ها کجا و این پست ها کجا ؟

بلی در حال فریاد کشیدن هستم ، به این دلیل که میبینم انتظار و سکوت هیچ نتیجه ای جز به قهقرا رفتن و زوال بیشتر این رشته مقدس نداشته است .

حال برویم بر سر داستان سکوت بنده ... بله این نوشتن از روی تنهاییتان در یک برحه ی زمانی به کنار دیدم دارید از یک شخصی که شاید خودش هم راضی به این کار نیست بت میسازید . بتی به اسم "استاد یوگا" !

و من با تمام وجود سعی کردم بدون اینکه حرمت کسی را بشکنم وجود دوستیمان را از لوث این بت پاک کنم . ولی همچاننکه امام سجاد میگوید : " هرکس که به مردم عیبی را نسبت دهد که دارند ، مردم به او عیبی را که ندارد نسبت میدهند ."

مرا به حسادت و غرور متهم کردید !، سعی کردید مرا از خودتان هر چه بیشتر برانید و پروانه وار گرد بتتان بیشتر بچرخید و حتی کار را به جایی رساندید که نظرات منتقدان او را به من نسبت دادید. اما آیا من جز سکوت کار دیگری کردم ؟ آیا اگر حسود و یا مغرور بودم سعی در اقدامی تلافی جویانه نمیکردم ؟ هر چند در مقام دفاع از خودم نیستم و حتی از آن اقدام بت شکنی هم احساس پشیمانی کردم و برای تشعییع جنازه ی لحظه های کنار پل آهنچی دسته گلی فرستادم که بی ادبانه پس فرستاده شد ! پس چه چاره ای داشتم جز سکوت در جمعی که صدای مرا نمیشنوند ؟

  اما همانطور که سعدی میگوید :

سنگی به چند سال شود لعل پاره ای

                          زنهار بیک نفسش نشکنی به سنگ

میخواهم این را بدانید که این نامه از خاکستر ققنوس آتش گرفته ی دوستی مان سر بر آورده است. از شما تقاضا دارم که این فضای مقدس را از جرثومه های کینه و عداوت پاک کنید تا بار دیگر گذشته ی شفاف و زلالمان را این بار در سطحی بالاتر از سر بگیریم. همچنانکه امام صادق میگوید عیب هایمان را به یکدیگر هدیه کنیم در عین اینکه زیبایی یکدیگر را منعکس میکنیم.

به امید یکدلی و یکرنگی دوباره ی ما

و السلام علی من اتبع الهدی

مهدی. ک . ث

15 اردیبهشت 88

پی نوشت : 1 ) ببینید تا چه حد از هم دور شده ایم که من با این لحن رسمی برایتان مینویسم !

2 ) لطفا مدتی بگذارید این پست در صدر وبلاگ باشد تا همه ی دوستان آن را بخوانند.